Het gevecht van en voor Matthijs

Het gevecht wat het hele gezin al die jaren moet leveren om de juiste begeleiding te krijgen voor Matthijs en zijn TOS is indrukwekkend.

De prachtige voorbeelden van goede en passende begeleiding zijn inspirerend om te lezen.
De vervelende ervaringen met zorginstanties die verantwoordelijkheden doorschuiven zijn confronterend om te lezen.
Het resultaat, wat zich uit in onderwijsuitval en thuiszitten in de laatste 3 maanden van zijn lagere schoolloopbaan, is schokkend om te lezen.

Een confronterend verhaal over TOS

Als ambulant begeleider in het cluster 2 en TOS-professional was ik zelf heel erg benieuwd naar dit boek.

Nadat het boek nog een weekje bij mij op de leesstapel lag, ben ik gestart en eigenlijk daarna niet meer gestopt. Wauw wat een verhaal!!

Het verhaal vond ik zelf van A tot Z tegelijkertijd inspirerend en confronterend.
Het is vooral inspirerend om te lezen hoe Heleen vecht voor haar kind. Dat ze keer op keer nieuwe energie vindt om haar kind te helpen.  Het is mooi hoe ze ook haar twijfels en donkere gedachten durft te delen. De manier hoe ze tot inzichten komt gaven ook mij weer inzichten tijdens het lezen van dit boek.  Heleen ging steeds weer op zoek naar de juiste mensen om haar zoon en haar hele gezin te helpen.

Het is confronterend om te lezen hoeveel fouten er worden gemaakt bij de signalering en diagnose van TOS. Hoe er door scholen, maar ook door commissies van leerlingenzorg, enkel wordt gekeken naar cijfers en uitslagen van onderzoeken en niet naar het kind achter die cijfers.
De impact van de zorg om een kind met een TOS en zijn begeleidingsvragen op het complete gezin is groot.

Een herkenbaar verhaal over TOS

Het is voor mij op sommige punten herkenbaar.
Meer dan 30 jaar heb ik als leerkracht in het cluster 2 onderwijs gewerkt. Nu werk ik sinds 2 jaar als ambulant begeleider. In al die jaren heb ik natuurlijk veel contactmomenten gehad met ouders van leerlingen met een TOS.

Hierdoor zag ik bij iedere nieuwe wending in het verhaal van Heleen weer een ander kind in mijn herinneringen waarop dit beeld van toepassing was.
Ook was  het verhaal voor mij herkenbaar omdat ik tijdens het lezen ontelbare gesprekken in mijn herinnering voorbij zag komen die een soortgelijke ervaring brachten voor andere ouders.
Vooral het vechten voor een TOSdiagnose en het onbegrip van sommige mensen uit de naaste omgeving van het kind waren pijnlijk herkenbaar.

Een verhaal dat bekendheid moet krijgen

In mijn werk als ambulant begeleider kom ik nog dagelijks tegen dat een leerling met een TOS niet voldoende gezien of begrepen wordt. 

Gedragskemerken van leerlingen met een TOS worden dan verward met gedragskenmerken van leerlingen met ASS of ADHD.

Tijdens het Simea congres van afgelopen april 2020 was het mijn intentie om de lezing van Heleen Gorter bij te wonen.
Helaas is dit congres door de Coronacrisis niet doorgegaan.
Ik hoop dat er in de toekomst een nieuwe kans komt want dit verhaal moet namelijk gehoord en gelezen worden.
Door iedereen die werkt met leerlingen met een TOS.
Maar eigenlijk door iedereen die werkt in het onderwijs.
Want TOS is nog steeds bij veel professionals onbekend, terwijl TOS voorkomt bij 5-7% van de bevolking.

Het EmoTOS Project

In 2015 tot 2018 is er een uitgebreid onderzoek gedaan naar de sociaal-emotionele ontwikkeling van kinderen met een Taalontwikkelingsstoornis door de Universiteit van Leiden in samenwerking met Kentalis.

Doctor Neeltje van Bedem heeft hier in maart 2020 een presentatie over gegeven op het Taalstaal Congres in Utrecht.
Dit congres heb ik zelf bijgewoond en ik was toen al erg onder de indruk van de resultaten.
Het onderzoek en de bijbehorende website is gepubliceerd naar aanleiding van een uitgebreid Emo-TOS-onderzoek.
Alle informatie is terug te vinden via  de speciale website van het EmoTOS projectJe vindt hier naast de wetenschappelijke verantwoording en de download naar een uitgebreide samenvatting. TOS en gedrag zijn nauw verbonden, alle gedrag is verbonden met innerlijke taal. Wanneer je geen woorden hebt voor emoties, kun je er ook niet over nadenken en dus ook niet met anderen over praten.

 Heleen omschrijft het in de podcast als volgt: 

Elk gedrag is een hulpvraag, ook het gedrag van ouders!

Haar boek : vechten voor mijn kind met een TOS is niet alleen een meeslepend verhaal, maar staat ook vol met belangrijke overdenkingen die we uit dit prachtige boek kunnen en moeten halen.
Een van die overdenkingen mag ik hier als afsluiting citeren.