FLIP DE BEER GAAT DIGITAAL !

Flip de beer is onze logeerbeer en gaat ieder jaar  1 of meerdere keren mee naar huis met een leerling voor een logeerpartij.

Sinds vorig jaar gaat onze Flip echter met zijn tijd mee en gaat hij digitaal!

Uiteraard gaat Flip nog steeds “in levende lijve” mee op logeerpartij , maar van het bezoek wordt nu digitaal verslag gedaan en dit wordt ook weer digitaal gecommuniceerd met de klas.

Waarom een logeerknuffel?

Een logeerknuffel, of dat nu een beer is of een ander figuur, kan voor kinderen een toegankelijke manier zijn om de beleving van thuis en school meer te integreren. Het kan een verantwoordelijkheidsgevoel ontwikkelen en het geeft een unieke kans om de verbinding tussen school en thuis beter te integreren. Het praten over thuis kan immers visueel ondersteund worden door middel van de foto’s van de logeerpartij.

Het geeft het kind een verantwoordelijkheidsgevoel

Het kind is vaak trots dat de logeerknuffel bij hem thuis komt. Het geeft hem of haar het gevoel dat je wel goed voor je logeetje moet zorgen en dat er geen vervelende dingen mogen gebeuren. Ouders kunnen hier natuurlijk een flinke portie aan bijdragen door het bezoek ook serieus te nemen en de beer overal mee naar toe te nemen waar het kind ook gaat. Dit kan zijn naar oma, naar de supermarkt, naar de zwemles of gewoon aan tafel zitten met de familie. Samen in bad, naar bed of naar de dokter is natuurlijk ook mogelijk maar als ouder kun je bepalen hoever je wilt gaan. Van alles wordt een foto gemaakt, en privacy mag uiteraard bewaard blijven.

Het geeft het kind veiligheid.

Het kind bouwt een band op met de knuffel doordat die bij hem thuis is geweest. Daarna kan de knuffel in de klas, tijdens een minder veilige situatie,  voor dit kind bijvoorbeeld een troost vormen. Ik zie vaak dat kinderen, nadat Flip bij hen thuis is geweest, vaker met hem een boekje gaan lezen. Of dat Flip ineens mee mag spelen in de huishoek of themahoek voor wat extra veiligheid. Vooral de wat stillere en meer verlegen kinderen hebben hier behoefte aan en gaan dan vaak meer spreken.

Het bezoek zorgt voor rijke taalmomenten.

Wanneer de knuffel op bezoek gaat is dit al een gesprek waard voor de ouders thuis. Wat gaan we doen, hoe moeten we voor de knuffel gaan zorgen, wat wil het kind allemaal laten zien. Wat gaan we op de foto zetten en wat niet? Een stukje mediawijsheid komt hier ook als vanzelf langs. 🙂  Voldoende praatprikkels voor thuis lijkt mij.
Eenmaal terug in de klas kan het kind nu vertellen over het bezoek, en met behulp van de gemaakte foto’s kan het kind beter overbrengen waar het geweest is en wat het allemaal heeft gedaan. Ook geeft het een mooi inkijkje in het dagelijkse leven van het kind thuis en krijgt het kind hiermee een gevoel van eigenwaarde. Dit ben ik, hier woon ik. Dit is mijn huis, kamer, broertje of oma.

Vooral voor taalzwakke kinderen en kinderen met een TOS is dit erg belangrijk. Het gesprek aan gaan met leeftijdsgenootjes gebeurt al veel minder en het is nog minder vanzelfsprekend dat je dingen vertelt vanuit eigen initiatief over jezelf of thuis. Die ander kan jou immers toch meestal niet goed volgen. Dit zorgt voor minder communicatie met leeftijdsgenootjes en een verminderd gevoel van eigenwaarde. Ieder kind wil immers vertellen over thuis, over zijn speelgoed, fiets, kamer, enzovoorts.

Mooie bijkomstigheid van het praten over foto’s is dat de andere kinderen vragen leren stellen aan elkaar en eventueel belevenissen leren delen. Prachtige rijke taalmomenten dus.

Help het kind heeft geen band met de knuffel!

Het kan natuurlijk ook zo zijn dat de band met de knuffel niet ontstaat. Het kind is te pragmatisch en blijft herhalen dat het maar een knuffel is en dat deze toch niet echt iets kan beleven. Denk aan kinderen met ASS.  Wat kan men dan thuis doen met zo’n bezoeker?

In dat geval is het belangrijk om als ouder hierop in te springen door toch het stukje  verantwoordelijkheid in het kind aan te spreken. De knuffel is nu eenmaal op visite, en voor visite moet je goed zorgen. Je kunt bijvoorbeeld aangeven dat de knuffel een mooi plekje kan krijgen in huis, van waar die alles goed kan observeren. Hiervan kan een foto gemaakt worden.
Men kan het daarbij laten maar dit geeft weinig gespreksstof in de kring de volgende dag.

Je kunt ook  foto’s maken van de dingen waarover het kind graag wil vertellen op school. Eventueel met Flip erbij, zet je deze op de foto. Het gaat dan vooral om het gesprek op school. De foto’s geven dan genoeg gespreksstof voor dit kind om over te vertellen en zijn belevenissen van thuis te delen.

Hoe gaat het in zijn werk?

Voorheen gebruikten wij in de klas een plakboek voor Flip.
Dit boek ging mee met Flip en de leerling, en tijdens het bezoek konden ouders een verslag hierin noteren met daarbij toegevoegd uitgeprinte foto’s,
Het moet gezegd dat dit een leuk resultaat kon geven maar dat de verschillen erg groot konden zijn. Sommige ouders maakten er een geweldig verslag van met foto’s, kleurtjes en tekeningen.
Het kwam echter ook vaak voor dat er geen foto’s bij zaten want de printerinkt was op, er was geen tijd genoeg geweest voor het printen, enzovoorts.
Dit maakte het gesprek op maandagmorgen een stuk lastiger en vooral teleurstellend voor het betreffende kind.

Daarom gaat Flip bij ons sinds een jaar digitaal.

We hebben een digitaal prikbord aan gemaakt via Padlet en alle ouders zetten hier nu de foto’s op, rechtstreeks met hun mobiele telefoon.
Geen gedoe meer met plakboeken, printers, tijd tekort, enzovoorts. En vooral direct, binnen enkele seconden zijn de foto’s geplaatst via de app op de telefoon, de tablet of online via de computer.

Bijkomend voordeel:

• Alle ouders kunnen dit prikbord inzien en samen met hun kinderen praten over de belevenissen van andere kinderen.
• Het prikbord is te beveiligen met een wachtwoord zodat de foto’s veilig staan voor een besloten groep.
• De ouders en de leerlingen kunnen op het bord  inspiratie op doen bij elkaar.
• Op het einde van het schooljaar kun je het complete digitale prikbord eventueel op PDF uitprinten of mailen naar alle ouders als herinnering.